Pag1
Het Paranormale en Intu´tieve

Ik heb steeds het besef gehad, dat de realiteit rijker was dan men mij voorschotelde, en dat er “meer” was dan men mij vertelde. Als kind was dit natuurlijk vooral gevoelsmatig: voeling hebben met wat er allemaal rondom mij gebeurde. Ik kroop in een hoekje of onder tafel, maar wist perfekt wat er zich precies afspeelde, ook al begreep ik de “logika” en de reakties van de volwassenen slecht. Ik kreeg ook voeling met realiteiten en fenomenen, die niet van een kind verwacht worden, en daarom werden de vragen die ik erover stelde, nooit echt beantwoord.

Omdat ik een “intelligent” kind was, en erg nieuwsgierig van aard, was men ervan overtuigd dat met naar school te gaan, alles zou opgelost worden: daar zou ik veel leren en te weten komen! De school was voor mij echter een nachtmerrie, en onderbrak voor meer dan 20 jaar de intuïtieve vermogens die ik als kind bezat, maar zelf niet kon duiden, en die door mijn omgeving niet werden erkend. Steeds weer werd dat afgedaan als “dat ik teveel fantasie had” of “dat ik teveel aan het dromen was”.

Alles herbegon tijdens mijn wetenschappelijke opleiding aan de universiteit. Omdat de natuur mij steeds dierbaar was gebleven, had ik voor biologie gekozen, maar de hele wetenschappelijke benadering en rationele aanpak, konden me maar matig boeien. Eerst grotendeels onderbewust, nadien meer bewust, vond ik dat de verklaringsmodellen en de uitleg, de wezenlijke vragen waarmee ik zat niet konden beantwoorden.

Misschien vraag je je nu af: wat heeft dat allemaal met het paranormale te maken? Welnu, precies àlles, omdat wat je als “realiteit” ervaart, de manier bepaalt waarop je ernaar kijkt en erover denkt. Er bestaat wel degelijk “méér”, maar dat wordt dus grotendeels bepaald door de manier waarop je ermee omspringt.

Neem nu bijvoorbeeld dat je een paar telepathiese ervaringen hebt gehad. Dan heb je geen boodschap aan het wetenschappelijk dogma dat “telepathie onzin is, omdat ze volgens de materiële verklaringsmodellen niet kàn bestaan”.

Je kan proberen je ervaringen weg te redeneren, het fenomeen te ontkennen, en jezelf te overtuigen van andere, “plausibele” verklaringen die beter stroken met het rationeel wereldbeeld.

Maar onderweg daarnaar, breek je dan wel -noodgedwongen- je eigen ervaring af, en verloochen je je kanalen om op een àndere dan louter rationele manier in verbinding te staan met de realiteit. Op die manier ga je natuurlijk twijfelen aan je eigen ervaring, en aan je eigen intuïtieve vermogens. Dat is iets wat ik meer dan 20 jaren heb ondergaan.